بسيج

                         سوزد  از غم سينه سوداييم                  

                            چشم من باراني ابر فراق                    

                               داغدار لاله صحراييم

                             من اسير بند زندان  تنم  

 

*پيش از اينها فكر ميكردم كه خدا*

                                           پيش از اينها فكر ميكردم كه خدا

                                                   خانه اي دارد كنار ابر ها

                                                  مثل قصر پادشاه قصه ها

                                           خشتي از الماس ،خشتي از طلا

                                                پايه هاي برجش از عاج بلور

                                               بر سر تختي نشسته با غرور

                                                ماه برق كوچكي از تاج او

                                                هر ستاره پولكي از تاج او

                                                اطلس پيراهن او آسمان

                                               نقش روي دامن او كهكشان

رعد و برق شب طنين خنده اش

سيل و طوفان نعره ي توفنده اش

دكمه ي پيراهن او آفتاب

برق تير و خنجر او ماهتاب

هيچ كس را در حض.رش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود

از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين

خانه اش در آسمان دور از زمين

بود،اما ميان ما نبود

مهربان و ساده و زيبا بود

در دل او دوستي جايي نداشت

مهرباني هيچ معنايي نداشت

...هرچه ميپرسيدم از خود خدا

از زمين از آسمان از ابر ها

زود ميگفتند اين كار خداست

پرس و جو از كار او كاري خطاست

هرچه مي پرسي جوابش آتش است

آب اگر خوردي جوابش آتش است

تا ببندي چشم كورت ميكند

تا شدي نزديك دورت ميكند

كج كشودي پلي و دسن سنگت ميكند

كج نهادي پاي لنگت ميكند

تا خطا كردي عذابت ميدهد

در ميان آتش آبت مي كند

با همين قصه دلم مشغول بود

خوابهايم خواب  ديو و غول  بود

خواب مي ديدم كه غرق آتشم

در دهان شعله هاي سركشم

در دهان اژدهايي خشمگين

بر سرم باران گرز آتشين

محو مي شد نعره هايم بي صدا

در طنين خنده ي خشم خدا ...

نيت من در نماز ودر دعا

ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي كردم همه از ترس بود

مثل از بر كردن يك درس بود

مثل تمرين  حساب و هندسه

مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ مثل خنده اي بي حوصله

سخت مثل حل صد ها مسئله

مثل تكليف رياضي سخت بود

مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا كه يك شب دست در دست پدر

راه افتاديم به قصد يك سفر

در ميان راه در يك روستا

خانه اي ديديم خوب و آشنا

زود  پرسيدم پدر اينجا كجاست

گفت اينجا خانه ي خوب خداست

گفت اينجا مي شود يك لحظه ماند

گوشه اي ختوت نمازي ساده خواند

با وضويي دست ورويي تازه كرد

گفتمش پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست ؟اينجا در زمين؟

گفت :آري خانه ي او بي رياست

فرشهايش از گليم و بورياست

مهربان و ساده و بي كينه است

مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني

نام  او نور و نشانش روشني

خشم نامي از نشاني هاي اوست

حالتي از مهرباني هاي اوست

قهر او از آشتي شيرينتر است

مثل قهر مهربان مادر است

دوستي را دوست معني مي دهد

قهر هم با دوست معني مي دهد

هيچ كس با دشمن خود قهر نيست

قهري او هم نشان دوستي ست

تازه فهميدم خدايم اين خداست

اين خداي مهربان و آشناست

دوستي از من به من نزديكتر

از رگ گردن به من نزديكتر

آن خداي پيش از اين را باد برد

نام او راهم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود

چون حبابي نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين با اين خدا

دوست باشم دوست ،پاك و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز كرد

سفره ي دل را برايش باز كرد

مي توان در بارهي گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چكه چكه  مثل باران  راز گفت

با دو قطره صد هزاران  راز گفت

مي توان  با او صميمي حرف زد

مثل ياران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند

با الفباي سكوت آواز خواند

مي توان مثل علف ها حرف زد

با زباني بي الفبا حرف زد

مي توان در باره ي هر چيز گفت

مي توان شعري خيال انگيز گفت

  مثل اين شعر روان و آشنا

| نوشته شده در: ۵ آذر ۱۳۸۸ ساعت:۰۸:۲۵:۰۱ توسط: محمد ابراهيم ابرهيم پور موضوع: شعر هاي بسيجي نظرات (5)